บทที่ 14 ตอนที่12 สับสน 1
“ข้าพยายามแล้วนะ...แต่...แต่” หญิงสาวเอ่ยตะกุกตะกักได้แค่นั้น
“เฮ้อ!” นางถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างไม่รู้จะอธิบายแก้ตัวอย่างไรดี
เมื่อคืนนางดื่มเหล้าจนเมามายอย่างหนัก แล้วก็เข้ามาล่วงเกินลวนลามหลี่เซียวเหยาถึงในห้องนอนของเขา
ถึงเตียงนอนนี่
เตียงที่ตอนนี้กลายเป็นสถานที่ลงทัณฑ์นางอยู่ในขณะนี้
แต่นางทนไม่ไหวจริงๆ
นางพยายามแล้วนะ นางพยายามแล้วที่จะเลือกเฟ้นบุรุษอื่นเพื่อให้ลืมบุรุษผู้นี้
บุรุษผู้ที่นั่งทำหน้าตาดำคล้ำเขียวครึ้มส่งสายตาแวววาวกราดเกรี้ยวอยู่ตรงตั่งใกล้กับเตียงนอนที่นางถูกมัดตรึงติดอยู่นี่
นางพยายามบอกกล่าวแก่เขา ว่านางไม่ชอบเขาแล้ว นางจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับเขาอีก
แต่...
แต่ร่างกายของนาง
ร่างกายของนางกลับทำตรงกันข้ามกับสิ่งที่นางพยายามจะบอก
ใครไหนเลยจะเข้าใจเจินเจิน ฮือ...
หลี่เซียวเหยาเพียงนั่งกอดอกหรี่ตามองเจินเจินที่ถูกมัดแน่นด้วยฝีมือของเขาอยู่อย่างนั้น
เขายังคงมิได้สนใจเสียงร้องโหยหวนคล้ายสะอื้นไห้ของนางแต่อย่างใด
เพราะเมื่อคืน...
เมื่อคืนนางเข้ามาในห้องนอนของเขา
นางบอกเขาว่านางไม่ชอบเขาแล้ว
และจะไปหาบุรุษคนอื่น
แต่...
ภาพเมื่อคืน
ภาพนั้นที่นางบังอาจทรมานเขาเกือบทั้งคืน
มันยังติดตาติดใจ
ไม่สิ! มันแค่ติดตาเท่านั้น มิได้ติดใจ
เขาต้องนอนตัวแข็งเกร็งปวดหนึบไปหมดทั้งตัว
เขาต้องกำมือเข้ากับผ้าปูเตียงเอาไว้แน่นจนเส้นเลือดปูด
เขาต้องอดทนกับพฤติกรรมของนางจนถึงขั้นเผลอส่งเสียงครางออกมา
เพราะสตรีนางนี้
สตรีนางนี้ที่บังอาจเข้ามากระทำการบางอย่างด้วยความเพลิดเพลินบนเรือนร่างของเขา
ทั้งลูบคลำ ทั้งหอมแก้ม ทั้งขบเม้ม ทั้งซุกไซ้ ไหนจะจูบอีก นางจูบเขาอย่างดูดดื่ม แต่พอเขาจะจูบตอบ นางกลับหยุดเสียกลางคัน
นางหลับคาอกของเขาเสียอย่างนั้น
บัดซบ!
“ข้าจะไม่แอบเข้ามาในห้องของท่านอีกแล้ว นะ นะ ข้าสัญญา” เจินเจินส่งเสียงอ้อนวอนอยู่อย่างนั้นเพราะสังเกตเห็น หลี่เซียวเหยาที่ยังคงนั่งนิ่งหน้าตึงอย่างอารมณ์เสียฉุนเฉียว เขาคงโกรธนางเป็นอันมาก ที่นางบังอาจเข้ามาล่วงเกินเขาถึงสถานที่ส่วนตัวอย่างในห้องนอนนี่
หญิงสาวยังคงครางครวญ “ข้าจะไม่ล่วงเกินท่านอีก จริงๆน๊า”
“เจ้าควรจะเลิกดื่มเหล้า” จู่ๆหลี่เซียวเหยาที่นั่งนิ่งมานานก็เอ่ยขึ้น
“หา!” นางอุทาน
“ไม่ต้องดื่มอีกเลย ตลอดไป” เขายังคงเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจริงจัง ใบหน้านิ่งเฉย ดวงตาเย็นชา
เจินเจินถึงกับฉงน นอนทำตาปริบๆอยู่บนเตียงใหญ่
เลิกดื่มเหล้ารึ? เพื่อนแท้เลยนะนั่น!
หลี่เซียวเหยาสังเกตเห็นหญิงสาวเงียบงันไปจึงลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้ามาที่เตียงนอนก่อนจะก้มตัวลงใช้มือยันพื้นเตียงนอนเอาไว้ในท่าคร่อมหญิงสาวที่ถูกมัดตรึงอยู่กับเตียง
เขาถามเสียงเย็น “เข้าใจหรือไม่!”
เจินเจินรีบพยักหน้าถี่รัวอย่างเร็วๆและงงๆ ก่อนเอ่ยเสียงอ่อน “ข้าจะไม่ดื่มอีก....”
“ดี...” ชายหนุ่มเอ่ยแค่นั้นขณะจ้องมองหญิงสาวใต้ร่างของเขา ดวงตาคมกริบสีดำนิลลึกลับจ้องหน้านางนิ่งงันอยู่อย่างนั้น
เขาควรจะเอาคืนสตรีน่ารังเกียจนี่อย่างสาสม เขาควรจะเอาคืนนางอย่างที่นางควรจะได้รับ
เพราะเมื่อคืน...
นางทำเขา
นอนไม่หลับ...
ภายในห้องนอนของตำหนักหลี่เซียวเหยา
มีสตรีนางหนึ่งกำลังนอนทอดกายยาวเหยียดอยู่บนนั้นด้วยเพราะข้อมือและข้อเท้าถูกมัดตรึงเอาไว้โดยมีบุรุษผู้หนึ่งที่กำลังคิดจะกระทำการเอาคืนบางอย่างกับนางอย่างสาสม
เขาต้องการกระทำการแบบเดียวกันกับที่นางบังอาจเข้ามาทำกับเขาเอาไว้เมื่อคืน...
หลี่เซียวเหยายังคงยืนเหนือร่างของเจินเจินพลางก้มมองใบหน้าของนางด้วยแววตาเรียบนิ่ง ส่งเสียงหึหึอยู่ในลำคอ
เจินเจินทำได้เพียงนอนนิ่งๆไม่ไหวติงใดๆ พลางกลอกตาไปมาพยายามเร่งคิด
นางควรจะทำอย่างไรดี
ท่าทางของเขาคงจะโกรธนางจริงๆ
เมื่อคืนนางไม่น่าดื่มเหล้าจนเมามายอย่างหนักถึงเพียงนั้น ไม่น่าเลยจริงๆ
ไม่ได้การ!
ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คงมองหน้ากันไม่ติด
คงถูกเกลียดเข้าจริงๆเป็นแน่
ไม่ได้การ!
ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่านางจะชมชอบเขาถึงเพียงนี้
ขอหนีไปตั้งหลักก่อนก็แล้วกัน
เมื่อหญิงสาวคิดได้ดังนั้น จึงอาศัยจังหวะที่หลี่เซียวเหยากำลังก้มหน้าลงมา
หญิงสาวใช้ความเร็วยกศีรษะของตนขึ้นเพื่อกระแทกไปที่ใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแรง ก่อนจะบิดและกระตุกเชือกที่ข้อมือข้อเท้าออกอย่างเร็ว
ความเป็นเลิศในเรื่องการเอาตัวรอดของเจินเจินนั้นไม่เคยเป็นสองรองใคร แต่ไหนแต่ไรมา นางไม่เคยเพลี่ยงพล้ำให้กับศัตรูหน้าไหน
เพียงไม่นานร่างบางของเจินเจินก็หายวับไปต่อหน้าต่อตาของหลี่เซียวเหยา
ชายหนุ่มถึงกับชะงักงันทำอะไรไม่ถูก ทั้งงุนงง ทั้งพิศวง ทั้งแปลกใจ
สตรีนางนี้จะเอาอย่างไรกับเขากันแน่
เมื่อคืนนางเป็นฝ่ายเข้ามาหาเขา ลวนลามเขา เริ่มต้นทุกอย่างกับเขา
แต่พอเขาอยากจะเริ่มทำอะไรกับนางบ้าง
แล้วดูนางทำ
อะไรกัน!?
หลี่เซียวเหยาได้แต่ยืนอึ้งอย่างพิศวงและสบสนไปหมดกับการกระทำของเจินเจิน
สตรีนางนี้...นาง...นาง...
เขาควรจะทำอย่างไรกับนางดี...
และมิได้มีเพียงหลี่เซียวเหยาเท่านั้นที่กำลังมีความคิดที่ตีกันจนยุ่งเหยิง
เจินเจินเองก็เช่นเดียวกัน
นางกำลังครุ่นคิดเกี่ยวกับตนเองอย่างหมกมุ่นมากมาย
นางเริ่มแน่ใจว่าตนเองชมชอบหลี่เซียวเหยาเป็นแน่แท้ไม่ใช่ล้อเล่นแต่อย่างใด
นางจะทำอย่างไรกับตัวเองดี
จะตัดใจยอมแพ้รึ
นางก็พยายามทำแล้ว
